รัตติกาลของพรุ่งนี้

“เดินเรื่องช้าไป รายละเอียดบางอย่างถูกมองข้าม”
คุณจำประโยคนั้นได้อย่างเลือนลาง เหมือนภาพสีน้ำที่โดนสายฝน ประโยคนั้นต้องเป็นความทรงจำอะไรสักอย่าง ที่คลับคล้ายคลับคลาเรื่องราวในละครเวทีที่เพิ่งดูจบ คุณเดินออกมาจากโรงละครเล็ก เดินไปยังท่าเรือข้ามฟาก ระหว่างที่รอเรือที่ท่าน้ำยามค่ำอันมืดดำ คุณก็นึกชื่อละครเรื่องนั้นได้ “รถรางสายนั้นชื่อปรารถนา”
Photo-3

“ยูโทเปียชำรุด” โดยวิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา เป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่สร้างแรงสั่นสะเทือนต่อผมอย่างมาก ด้วยภาษาและรูปแบบการเขียนรวมไปถึงพล็อตเรื่องที่ผู้เขียนผูกโยงและวางเอาไว้อย่างน่าตื่นตะลึง จนสร้างปรากฏการณ์บางอย่างให้เกิดขึ้นกับตัวเอง

Sting-sting-59369_1024_768

ชีวิตส่วนตัวเขาไม่นับถือศาสนาและเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ “ผมไม่มีปัญหากับพระเจ้า แต่ผมมีปัญหากับศาสนา ผมเลือกที่จะใช้ชีวิตโดนปราศจากศรัทธาในศาสนา ผมเชื่อในดนตรี มันเป็นสิ่งที่ให้คุณค่ากับชีวิตและบรรเทาจิตวิญญาณของผม”

Screen shot 2013-09-06 at 1.21.32 PM

ก่อนหนังสือสือ “ใบหน้าอื่น” พิมพ์ครั้งที่สอง ออกวางจำหน่าย ผมได้ทำคลิปวีดีโอสั้นๆ เพื่อโปรโมต แต่ก็ไม่ได้ออกมาให้ชม เพิ่งนึกได้ว่ายังเก็บคลิปนี้เอาไว้ ก็เลยโหลดมาให้ชมกันเล่นๆ ครับ

Photo

บุคลิกตัวละครของคุณภูมณี นั้นน่าสนใจดีว่าส่วนใหญ่แสดงตัวเป็นนักบันทึกเรื่องราวต่างๆ ลงสมุด เขียนบทกวี แน่ล่ะว่าในชีวิตจริงเราอาจไม่เจอใครที่เขียนบันทึกลงสมุดอีกแล้ว แต่เมื่อเราอ่านเราเชื่อในการระบาย การจดเรื่องราวของเขา และกลายเป็นชีวิตพื้นๆ แสนธรรมดาที่มีเสน่ห์ขึ้นมาได้

01245

ทุกนาที ทุกลมหายใจของฉันรวยรินลงไปเรื่อยๆ ฉันอยากรู้ว่ามนุษย์ก่อนตายรู้สึกอย่างไร ฉันอยากรู้ว่าตัวเองหวาดกลัวความตายหรือไม่ เมื่อเวลานั้นมาถึงฉันจะขี้ขลาดแค่ไหน ที่ฉันทำอย่างนี้ไม่ใช่เพราะอยากดังหรืออยากทำตัวเป็นข่าว ฉันเพียงต้องการให้สมุดเล่มนี้เป็นเหมือนลมหายใจห้วงสุดท้ายของฉันจริง…”

จากบันทึกของผู้ตายในหน้าแรกของหนังสือ: หิ่งห้อยในสวน
ผู้เขียน : นิวัต พุทธประสาท / สนพ. เม่นวรรณกรรม

***บรรทัดถัดไปจากนี้มีการสปอยด์เนื้อหาบางส่วน

เรื่องและภาพโดย Kornkrit Phorn-intra

damageUthopia

คุยกับพี่ก้อยกันว่า เออ ถ้ามันได้ซีไรต์ (หรืออย่างน้อยก็เข้าชิง) ก็คงจะเจ๋งไปเลยเนอะ เพราะมันเป็นงานที่เราไม่อยากให้ถูกปล่อยผ่านไปเงียบๆ เลยหวะ ส่วนตัวอยากให้มันได้รับการ mention ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง อย่างน้อยก็เรื่องภาษา

เรื่องและภาพโดย Joe Chalat

phumanee_Thesong_Finalcover

6 เรื่องสั้นเกี่ยวกับการเปลี่ยนผ่านช่วงวัย ให้อารมณ์ว่างโหวง เปราะบาง ในมวลเรื่องสั้นแต่ละเรื่องที่นำเสนอ ถ่ายทอดสภาวะแห่งวัยหนุ่มสาวได้จับใจ ความรวดร้าว ปวดหนึบ

Book Virus
“หลุมพรางชื่อความรัก – นิวัต พุทธประสาท” ผมย้อนนึกถึงของตัวเองขณะอ่านเรื่องสั้นเรื่องนี้ เปล่า เรื่องนี้ไม่ได้เฉียดใกล้หรือคลับคล้ายชีวิตผม หากแต่มันให้อารมณ์อะไรบางอย่างที่ให้อธิบายก็อธิบายได้ไม่ถูก เพียงแต่เมื่ออ่านไปจนจบผมหวนกลับคิดถึงอดีตของตัวเอง หรือนั่นก็เป็นรูปแบบหนึ่งของหลุมพรางชื่อความรักที่ผมเคยตกลงไป หลายๆ ครั้งเรื่องสั้นหรือนิยายของนิวัตทำให้ผมมีอารมณ์แบบนี้ และหลายๆ ครั้งนั้นมักจะทำให้ผมคิดถึงอดีตของตัวเอง หยุดและก้มมองดูตัวเองอย่างพิจารณา หลายเรื่องในวรรณกรรมแตกกิ่งทำให้ผมชอบมากๆ แต่หลุมพรางชื่อความรักทำให้ผมอินได้มากที่สุด 
จากหนังสือ วรรณกรรมแตกกิ่ง

Haruki Masaru Victor
IMG_0002

กระเป๋า Rabbit Hood สุดเก๋ จากโจ้ วชิรา สามารถหาซื้อได้ที่บู๊ธ Alternative Writers G02 โซนเพลนนารีฮอลล์ ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 42 ระหว่างวันที่ 28 มีนาคม ถึง 7 เมษายน 2557
กระเป๋ามีจำนวนจำกัด ราคาใบละ 350 บาท

alternative Writers 2014

เชิญเลือกซื้อหนังสือจากหลากหลายสำนักพิมพ์เล็ก สำนักพิมพ์อิสระ สำนักพิมพ์ที่ถูกมองข้ามจากร้านหนังสือใหญ่ ได้ที่บู๊ธ Alternative Writers หมายเลขบู๊ธ G02 โซน Plenary Hall งานสัปดาห์หนังสือครั้งที่ 42 พบกับ ระหว่างวันที่ 28 มีนาคม – 7 เมษายน 2557 เวลา 10.00 น.-21.00 น.

IMG_0774
IMG_0765

รวมเรื่องสั้น “ลิ้นชักที่เลิกใช้” ของ วัน ณ จันทร์ธาร “ลิ้นชักที่เลิกใช้” ได้รางช่อการะเกกดยอดเยี่ยม เป็นหนังสือที่วิพากษ์วิจารณ์สังคมอย่างตรงไปตรงมาด้วยลีลาที่เรียบง่าย อ่านแล้วสะเทือนอารมณ์ และมองเห็นตัวเองก็เป็นเฉกเช่นนั้นคือ “เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน” อาจจะบอกได้ว่าวัน ณ จันทร์ธาร เป็นสลิ่มของสลิ่ม ผู้มาก่อนกาล และมองเห็นสังคมใบนี้ฉ้อฉล แต่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดเพราะเราทุกคนก็ถูกสังคมนี้กระชากลากถูไปอย่างไม่ดูแคลน

8891__0560__1000john_aldridge_scouse_03

ในอนาคตอันใกล้ Shakespeare Book Shop อันจะเป็นบ้านของสำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม คงจะมีเมนูนี้ให้ท่านที่มาเยีอน โดยไม่ต้องไปที่ บู๊ตรูม สปอร์ตส์ คาเฟ่ (Boot Room Sports Café) ของสโมสรลิเวอร์พูล

คริสเตียน กราลล์ ชายผู้รับผิดชอบอาณาจักรครัวที่แอนฟิลด์ กล่าวว่า “อาหารจานนี้เป็นตัวแทนของเมืองลิเวอร์พูลอย่างแท้จริง รวมทั้งทุกสิ่งทุกอย่างที่หมายถึงสโมสรลิเวอร์พูล นั่นคือ ประเพณี, คุณภาพ, ประวัติศาสตร์ และครอบครัว”

“ยิ่งเรามีอายุมากขึ้นเท่าไหร่ ความเป็นอมตะหลังความตายก็น้อยลงเท่านั้น”

จากนิยายสั้น “หิ่งห้อยในสวน” โดย นิวัต พุทธประสาท

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog. Here’s an excerpt: The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 54,000 times in 2013. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 20 sold-out performances for that many […]

เนื่องในโอกาสต้อนรับปีใหม่ 2557 สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม ขอมอบความสุขให้กับผู้อ่าน โดยแจกหนังสือเรื่อง “หิ่งห้อยในสวน” ฉบับ E-Book ให้กับผู้อ่านได้โหลดมาอ่านกันฟรีๆ ตั้งแต่วันที่ 25 ธันวาคม 2556 จนถึง วันที่ 5 มกราคม 2557

1461134_685838208102841_1172065212_n

ใบหน้าอื่น เป็นหนังสืออีกเล่มในจำนวนไม่มากเล่มที่ได้อ่านแล้วรู้สึกไม่อยากวาง ผมเชื่อว่าทุกคนเคยผ่านช่วงเวลาแบบโกมล หรือเคยมีความรู้สึกบางห้วงคล้ายกัน และหากว่าเป็นเช่นนั้นคุณก็จะสามารถเข้าถึงความรู้สึกของโกมลได้ไม่ยากเลย

preorderthebox01

เรียนท่านผู้อ่านที่รัก สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม มีความภูมิใจนำเสนอบทกวีไร้ฉันทลักษณ์ “กล่องกระดาษบรรจุความเขลา” ของ ‘มหาสมุทร เลิศฯ’ โดยหนังสือเล่มนี้พิมพ์ในแบบจำนวนจำกัดมากๆ จึงทำให้ต้นทุนในการผลิตค่อนข้างสูง เพื่อไม่ให้เป็นภาระของผู้อ่านเราได้คิดคำนวนราคาที่พอจะทำให้นักเขียนและผู้วาดภาพหน้าปกได้รับค่าลิขสิทธิ์ และทาง สนพ.ก็ตัดทุกค่าใช้จ่ายให้ต่ำที่สุด เพื่อไม่ให้หนังสือมีราคาแพงเกินไป แต่เราก็เชื่อว่า หนังสือเล่มนี้เป็นบทกวีที่สื่อแทนหัวใจของผู้เขียน โดยเฉพาะหัวใจความเป็นกวีของ ‘มหาสมุทร เลิศฯ’ นั้นมิได้ที่ใดที่แปลกประหลาดไม่ แต่อยู่ที่จิตวิญญาณและร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เราเชื่อว่าเมื่อท่านได้สัมผัสกับ “กล่องกระดาษบรรจุความเขลา” ท่านจะรักบทกวี

“ใบหน้าอื่น” ของนิวัต พุทธประสาท เสนอเรื่องราวชีวิตของ ‘ผม’ ซึ่งเป็นภาพแทนของบุคคลที่ถูกสังคมตราหน้าว่าเป็น “ตัวปัญหา” ได้อย่างถึงแก่น ชีวิตครอบครัวที่แตกแยก ความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา แรงกดดันจากครอบครัวและสังคม ค่านิยมที่กำหนดมาตรฐานชีวิต ระบบการศึกษาที่ไม่นำพาต่อความเข้าใจชีวิต ทั้งหลายทั้งมวลล้วนผลักดันให้ ‘ผม’ แปลกแยกไปจากผู้อื่น และในท้ายที่สุดแปลกแยกจากตัวเอง