บันทึกการใช้ชีวิตโดดเดี่ยวยามน้ำท่วม: การรอคอยมักยาวนาน


15 พฤศจิกายน 2554

หมูกับน้องน้ำมาเยี่ยมเมื่อวันที่ 15 ตอนบ่าย-เย็น น้องน้ำทำผัดกระเพราราดข้าวมาฝากด้วย พร้อมขาหมูกระเทียมโทน สบายไปอีกหนึ่งมื้อ ตอนเช้าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยการทำงานบ้าน กวาดบ้าน ถูบ้านที่เลอะจากฝุ่นเพราะไม่ได้อยู่มาสองอาทิตย์ ถูแล้วดูดีขึ้นมาหน่อยแต่สู้หมูทำไม่ได้ งานบ้านเป็นงานที่ยากกว่าที่คิด ใครคิดว่างานบ้านง่ายลองมาทำดูแล้วจะรู้ว่าทำไมแม่บ้านหายาก แล้วทำไมผู้หญิงอยากทำงานออฟฟิศมากกว่า งานบ้านมันเป็นงานแบบแม่ คนที่อดทน และมีความรักเท่านั้นจึงจะทำได้

ตอนเช้าทำโจ๊กกิน สรุปแล้วกินไข่แทบทุกมื้อ กินข้าวเสร็จจึงเขียนต้นฉบับต่อจนจบ ช่วงบ่ายเป็นช่วงที่ยาวนานมาก ยิ่งต้องรอคนมาเยี่ยมยิ่งรู้สึกนาน

พอหมูกับน้องน้ำมาถึงก็แกะข้าวกินกัน ผมหุงข้าวเอาไว้สามกระป๋อง หุงเผื่อวันรุ่งขึ้นด้วย

ระดับน้ำวันนี้ไม่ขึ้น เมื่อเทียบกับเมื่อวาน แม้จะรู้สึกว่ามันลงไปนิด พยายามไม่เข้าข้างตัวเอง น้ำไม่ขึ้นถือว่าโชคดีแล้ว เพราะถ้าขึ้นมาเรื่อยๆ จุดที่บ้านเราจะรับได้คืออีกประมาณครึ่งฟุต (15 เซ็นติเมตร) ถ้าเลยกว่านี้น้ำเตรียมจ่อเข้าบ้านแน่นอน เราจึงภาวนาให้มันหยุดอยู่ตรงนั้นให้นานที่สุด

แต่พอน้ำไม่ขึ้นสิ่งที่เรากลัวต่อมาคือน้ำมันจะเริ่มเน่า เพราะมันนิ่งเหลือเกิน ที่หมู่บ้านส่วนใหญ่แต่ละบ้านจะทำสวน ปลูกต้นไม้ เมื่อน้ำท่วมสวน จะท่วมดินไปด้วยยิ่งทำให้มันเน่าเร็วขึ้น

วันนี้หมูขับรถไปส่งญาติตามบ้านที่น้ำท่วม แล้วได้เรือทำจากลูกฟูกพลาสติกมาลำหนึ่ง หมูเป็นคนสุพรรณเลยพายเรือเป็น น่าอิจฉาแท้ อย่างเราแค่ลงเรือยังแย่เลย หมูพายไปถึงป้อมยามเพื่อดูว่าร้านป้าเปิดขายหรือเปล่า ปรากฏว่าปิดสนิท เราจึงกลับ ระหว่างทางถ่ายภาพไปด้วย ช่วยแก้ความเครียดไปในตัว (ที่จริงไม่ได้เครียดอะไรมากหรอก (ฮา))

พอมาอยู่เฝ้่าระวังรู้สึกดีขึ้น เพราะเห็นสภาพน้ำของจริง ไม่ต้องคอยจินตนาการหรือถามนิติบุคคลของหมู่บ้าน ซึ่งบางครั้งไม่ทำให้เราสบายใจเลย

หมูกับน้องน้ำกลับไปตอนห้าโมงเย็น กลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง จากนั้นก็อาบน้ำตั้งแต่หัวค่ำ จะได้ไม่ดึกมาก ไม่อยากออกไปปิดปั๊มน้ำตอนดึก กินข้าวผัดกระเพราะเสร็จก็เอาหนังมาดู

ตอนแรกตั้งใจจะดูหนังของทรุฟโฟ แต่ดันลืมว่าวางเอาไว้ไหน สุดท้ายจึงหยิบ Stand by Me มาดูแทน กลับมาดูเรื่องนี้แล้วอยากเขียนนิยาย Comming of Age อีกสักเรื่อง อีกความเห้นคือริวเอร์ ฟีนิกซ์ ฉายแววเล่นหนังเก่งตั้งแต่เด็ก แถมยังหล่อจนน่าอิจฉา

ดูจบก็โหลดเพลงอีกสักพัก เปิดเบียร์กินอีกสองกระเป๋อง ห้าทุ่มก็ง่วงแล้ว ดีที่ไม่มีโทรทัศน์ดู การไม่เสพข่าวหรือสื่อโทรทัศน์เป็นสิ่งที่วิเศษโดยแท้

หมายเหตุ: หมู คือภรรยาของข้าพเจ้า ส่วน น้องน้ำ คือลูกชาย