เราก้าวผิดตรงไหน ห้วงเวลาจึงหายไป


พักเรื่องถ่ายรูปเอาไว้นิดหนึ่งนะครับ มาคุยถึงเรื่องเพลงกันบ้าง

เมื่อวานบังเอิญเพลง Cha Cha Chick ของ Woody Herman & Tito Puente เล่นขึ้นมาบนไอจูน ทำให้ผมคิดถึงท่วงทำนองเพลงลูกทุ่งของไทยเราขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ว่าไปแล้วเพลงลูกทุ่งสมัยก่อนของเราได้รับแรงบันดาลใจจากเพลงบลู เพลงโซล และแจ๊สมาค่อนข้างสูง อิทธิพลวงบิ๊กแบนด์มีให้เห้นในวงลูกทุ่งทุกวัน เครื่องเป่า กลองบลองโก้ ดับเบิลเบส กลายเป็นสัญลักษณ์ที่ทำให้วงลูกทุ่งโด่งดัง

แต่ในปัจจุบัน เรามองหาเพลงไทยไม่ว่าจะเป็นลูกทุ่ง ลูกกรุง สตริง ล้วนแล้วขาดหายกลิ่นอายทางดนตรี แทบไม่มีเชื้อหรือความก้าวหน้ามากเท่าที่ควร เพลงลูกทุ่งดนตรียังคงวนเวียนใช้ท่วงทำนองเพลงคันทรีผสมโฟล์ค หรือที่เราเรียกว่าลูกทุ่งเพื่อชีวิต ทำนองแบบนี้จะได้ยินเสมอเราเรียกว่าร้อยเนื้อทำนองเดียว หากควานหาเข้าไปในตลาดทุกวงล้วนหันมาใช้เครื่องไฟฟ้า เสียงสังเคราะห์กันหมด แนวทางที่เป็นทางดนตรีไม่เคยถูกพัฒนาให้ก้าวหน้า หรือเล่นอย่างช่ำชองด้วยเครื่องดนตรีจริงๆ

ส่วนเพลงสตริงมีแนวโน้มเอนเอียงไปสู่เพลงร็อคสมัยใหม่ จะหาได้ยากมากที่จะมีวงที่ผสมผสานดนตรีหลากแนว โดยเฉพาะแจ๊สหรือคลาสสิกมาเป็นแกนกลางทางดนตรี ถ้าจะกล่าวว่าเมื่อสิบปีก่อนวงอย่างออโตบาร์น ดูโออย่างเบิร์ด กับฮาร์ต ยังมีส่วนผสมทางดนตรีที่สดใหม่ แจ๊ส ฟังซ์ พ๊อพ ผสมผสาน

ผมเคยคุยกับเพื่อนคนหนึ่งว่าวงการเพลงของเราสมัยก่อนนั้นดูดีมาก เพลงอมตะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะโชคช่วย ทั้งเพลงลูกกรุงลูกทุ่ง ในยุคที่ไม่มีเครื่องไฟฟ้าหรือเสียงสังเคราะห์เข้ามาเกี่ยวข้อง เรียกว่าถ้าไม่มีฝีมือจริง ไม่มีโอกาสได้อัดแผ่นเสียงขายแน่นอน

ผมอาจจะเป็นพวกหวนหาอดีตก็ได้ แต่ฟังเพลง Cha Cha Chick นี้เถิดจะเกิดผล มันคือท่วงทำนองเพลงที่เราเอามาพัฒนาเป็นเพลงลูกทุ่ง แต่วันนี้เรากลับเจริญลงและไม่พัฒนามันต่อ เหมือนเราก้าวผิด ห้วงเวลาจึงหายไป