วันแรก 31 มกราคม 2557

ปี 2014 ถือเป็นปีที่ยากลำบากต่อเนื่องมาจากปลายปี เนื่องจากมีความรุนแรงไม่มั่นคงทางการเมือง อารมณ์ผู้คนหดหู่เศร้หมอง ไม่ออกมาจากบ้าน ไม่ท่องเที่ยว ไม่ใช้จ่าย แต่นั่นก็หาหยุดรายการแจ๊สที่ดีที่สุดในเมืองไทยไม่ได้ ปีนี้เช่นเดิม ผมไปร่วมงานในฐานะผู้ฟังที่แบกเอาความรู้สึกระทึกไปด้วย ไม่ใช่กลัวอุณหภูมิทางการเมืองนะครับ แต่มีนักดนตรีนโปรดของผมมาร่วมแสดงด้วยหลายคน

รูปแบบของงานยังคงเป็นไปเหมือนเดิมคือมีการจัดงานทั้งสามวัน ทั้งภาคเช้า-บ่าย เป็นการเวิร์คช็อป และมีการแสดงของเหล่านักเรียน ส่วนภาคค่ำเป็นการแสดงดนตรีแจ๊ส ต้องบอกว่าผมไปร่วมเฉพาะในภาคดนตรีเท่านั้น ทั้งที่อยากไปร่วมฟังเวิร์คช็อปกับเขาด้วย แต่ติดภาระการงานตามคนทำงานออฟฟิศ

ส่วนโปรแกรมการแสดงก็จัดเหมือนเดิม กล่าวคือช่วงแรกเป็นการเปิดด้วยวงนักเรียนของสถาบันดนตรีที่ได้รับเชิญเข้ามาร่วมงาน วงที่สองเป็นวงอาชีพที่ทางผู้จัดเชิญมาเล่น วงที่สามเป็นของคณะอาจารย์ โดยวงปิดท้ายเป็นวงอาชีพจากต่างประเทศ ซึ่งในทุกครั้งได้รับการเลือกสรรค์อย่างดี ปีที่แล้วคุณลุงเอ็ดดี้ โกเมซ เบสแมนในตำนานมาสำแดงเดชให้เราชาวแจ๊สได้ชมกันจนขนลุกมาแล้ว ปีนี้ศิลปินไฮไลต์อาจจะไม่ใช่แจ๊สแมนในตำนาน แต่ก็เป็นผู้กำลังสร้างตำนานในยุคสมัยใหม่

ในวันแรก (31 มค.57) มีการแสดงด้วยกันสี่วง ผมมาทันดูตอนท้ายของวง Top Dogs by Jazz Happen วงที่เล่นประจำที่ร้าน Jazz Happen ย่านถนนพระอาทิตย์ เข้าใจว่าอยู่ใกล้ๆ ร้านเฮมล็อค TD เล่นกันได้ดีพอสมควรครับ เป็นวงอาชีพที่น่าสนใจ แต่ผมรู้สึกว่าพวกเขาตื่นกับเวทีขนาดใหญ่ของ TIJC นิดๆ แต่การแสดงก็ถือได้ว่าเอนเตอร์เทนคนดูพอสมควร

วงที่สามของค่ำคืนแรกบรรเลงโดยวง Silpakorn Faculty Jazz Ensemble นำโดยอาจารย์ Dan Phillips แจ๊สกีตาร์และนักแต่งเพลงที่มีความสามารถมากคนหนึ่ง แกเล่นได้ลื่นไหลดีเหลือเกิน การผสมวงในวันนี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมาก การสับเปลี่ยนอาจารย์ที่มาเล่นในแต่ละปีทำให้ได้อะไรใหม่ๆ เหมือนกันนะครับ ส่วนแขกรับเชิญที่มาร่วมแจมก็คือ Jacob Dinesen เขาเป็นนักแซกโซโฟนชาวเดนมาร์กที่ผมชื่นชอบมากคนหนึ่ง การแสดงของวงศิลปากรถือว่ายอดเยี่ยมมากครับ ไม่มีที่ติแต่ประการใด

วงสุดท้ายปิดค่ำคืน Stranahan/Zaleski/Rosato เป็นวงทรีโอจากนิวยอร์ค อันประกอบไปด้วย Colin Stranahan: Drums Glenn Zaleski: Piano Rosato Rick: Bass

S/Z/R เป็นวงที่มีฝีมือยอดเยี่ยม ทีมเวิร์คที่ดี เทคนิคยอดเยี่ยม สิ่งที่ต้องยอมรับอย่างหนึ่งคือวงอาชีพจากอเมริกามีความเป็นมืออาชีพบนเวที การเพอร์ฟรอมเม้นต์อยู่ในขั้นที่เราเองคาดหวังไว้ตลอด ทุกคนล้วนแล้วแต่เตรียมตัวมาดี พื้นฐานการบรรลงแน่น ทำให้ค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยความงดงาม แม้จะเป็นวันแรกของ ผู้ชมยังมากันไม่มากนัก แต่นักดนตรีก็เล่นกันได้อย่างดี

ปีนี้เป็นอีกปีที่เครื่องไฟและเครื่องเสียงของงานทำออกมาได้ยอดเยี่ยม อาจจะบอกได้ว่าเป็นงานแจ๊สกลางแจ้งที่ได้อรรถรสเป็นอย่างยิ่ง หากได้นั่งฟังตรงกลางเวทีด้วยแล้ว นักฟังเพลงจะได้ความใกลชิดกับนักดนตรีไม่เหมือนงานแสดงคอนเสิร์ตใดๆ ในโลก

แล้วแบบนี้ปีหน้าจะไม่มาได้อย่างไร

อ่านต่อตอนที่สอง

IMG_0353

Join the conversation! 1 Comment

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

About นิวัต พุทธประสาท

นิวัต พุทธประสาท ปัจจุบันเป็นนักเขียนอิสระ มีคอลัมน์ประจำที่ Hamburger และ The Wave Magazine แล้วยังเป็นช่างภาพสมัครเล่น โดยภาพถ่ายนักเขียนได้ตีพิมพ์ตามหนังสือพิมพ์ - นิตยสาร สนใจเรื่องราวสังคม การเมือง ชีวิต ขณะเดียวกันก็ชื่นชอบดนตรีคลาสสิก แจ๊ส ชอบดูหนัง นอกจากนั้นยังสนใจเรื่องเครื่องเสียง แผ่นเสียงมากเป็นพิเศษ นิวัตมีผลงานทั้งเรื่องสั้น นิยาย และบทความ ผลงานที่ตีพิมพ์รวมเล่มแล้วได้แก่ ไปสู่ชะตากรรม, ใบหน้าอื่น,​วิสัยทัศน์แห่งปรารถนาและความตาย, ขอบฟ้าเหตุการณ์, ลมหายใจอุบัติซ้ำ, แสงแรกของจักรวาล, หิ่งห้อยในสวน และ ความโดดเดี่ยวทั้งมวลที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

หมวดหมู่

ดนตรี, Beauty is a Rare Thing, jazz, Jazz Mania, Music, Music Expresso, Music Review

ป้ายกำกับ

, , , , , ,