โดย ยัติภังค์

เพลงที่เธอให้แปลยังไม่เสร็จ (2557 / ภู่มณี ศิริพรไพบูลย์)
รวมเรื่องสั้นขนาดสั้น ที่มีเพียง 6 เรื่อง สามารถอ่านจบได้อย่างรวดเร็ว เพิ่งเคยอ่านงานของคุณภู่มณี ถ้าว่ากันตามจริงต้องสารภาพว่าเรื่องสั้นแนวนี้ไม่ใช่ทางที่ชอบอ่านนัก เรื่องสั้นเกือบทั้งหมด 6 เรื่องเกี่ยวข้องกับความรัก แต่เรื่องรักที่นำเสนอไม่ได้น่าสนใจเพราะเนื้อหา โครงเรื่อง แต่อยู่ที่การถ่ายทอดด้วยกลวิธีการประพันธ์ การสอดแทรกรสนิยมร่วมสมัยเอาไว้ เช่น เพลง หนัง เฟอร์นิเจอร์ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ เข้ากับเรื่อง เช่น รถยนต์คูเป้, โซฟาแบบควีน ฯลฯ ที่เหมือนเขียนสั้นๆ ง่ายๆ สนุกๆ บางเรื่องก็เขียนด้วยภาษาราวกับภาษาออนไลน์แต่เห็นได้ชัดว่าผ่านการคิดนำเสนอมาอย่างดี

หลายเรื่องจึงไม่ใช่แค่เรื่องรัก แต่เป็นบันทึกสังคม หลายเรื่องเป็นการพาเราไปสู่โลกของความรักหลากรูปแบบที่สะท้อนสังคมไปพร้อมๆ กับแสดงความซับซ้อนของชีวิตคู่ การเลิกรา การลาจาก ในแต่ละช่วงวัย

บุคลิกตัวละครของคุณภูมณี นั้นน่าสนใจดีว่าส่วนใหญ่แสดงตัวเป็นนักบันทึกเรื่องราวต่างๆ ลงสมุด เขียนบทกวี แน่ล่ะว่าในชีวิตจริงเราอาจไม่เจอใครที่เขียนบันทึกลงสมุดอีกแล้ว แต่เมื่อเราอ่านเราเชื่อในการระบาย การจดเรื่องราวของเขา และกลายเป็นชีวิตพื้นๆ แสนธรรมดาที่มีเสน่ห์ขึ้นมาได้

เพลงที่เธอให้แปลยังไม่เสร็จ – สารภาพว่าไม่โดน อ่านไปเรื่อยๆ ก็พบว่าพอคาดเดาได้ แต่การใช้ Google ค้นหาเพื่อนหรือแฟนเก่า ตัดสลับกับเรื่องเล่าในอดีตผู้เขียนเล่าได้ชวนติดตามทีเดียว

ความลับ – จัดเป็นงานที่ดีอีกเรื่องของรวมเรื่องสั้นชิ้นนี้ ผู้เขียนนำหนังเรื่อง The Double Life of Véronique และบทกวีบทหนึ่งของ ซิลเวีย แพล็ท มาใช้เพื่อรับใช้กับเรื่องสั้นเรื่องนี้ได้อย่างลงตัว ด้วยการนำประเด็นชีวิตซ้อนของงานสองชิ้นดังกล่าวมาเล่นต่อ สนุก น่าค้นหา น่าติดตาม และทำให้ผู้อ่านคล้อยตามได้จนจบ

คำสาป – เรื่องสั้นที่ใช้การบันทึกของหญิงสาวคนหนึ่งผ่านภาษาแบบวัยรุ่น ใช้ Emoticon ได้สนุกมาก แม้จะดูภาษากุ๊กกิ๊กแต่เมื่ออ่านไปเราก็จะพบว่าชีวิตเธอไม่ได้ดีอะไรนัก สิ่งที่ชอบมากๆ คือหลังจากบรรยายด้วยภาษาแบบนี้มาตลอดทั้งเรื่อง มันกลับจบด้วยบทสรุปเป็นกลอนของรามเกียรติ์ ซึ่งเป็นอะไรที่ “ไทย” มากๆ คืออ่านจบแล้วคิดได้ทันทีว่า “เออ นี่แหละคนไทยจริงๆ”

ลูกชายคนแรก – ชอบเรื่องนี้ที่สุดโดยส่วนตัวในฐานะเป็นพ่อคน ยอมรับว่าผู้เขียนถ่ายทอดชีวิตพ่อชนชั้นกลางค่อนไปทางล่างคนหนึ่งที่กำลังเลี้ยงลูกคนแรกด้วยฐานะที่ไม่ดีนักได้จริงมาก ช่วงที่คนเป็นพ่อกำลังอ่านบันทึกของภรรยานั้นเขียนดีจริงๆ และเรื่องสั้นนี้ก็เลือกจบได้กำลังดี ไม่เศร้าหม่น หรือสุขสมจนเกินไป

ดาดฟ้า – บทรำพึงรำพันของชายที่ตัดพ้อต่อหญิงสาวที่เขารัก คลอไปกับเพลงลูกกรุง น่าสนใจดีที่เรื่องเลือกจบให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบในสถานที่ๆ ต่างกันออกไปด้วยรสนิยมที่ตรงกันข้าม ทั้งร้านกาแฟคนละแห่ง, บทกวีไม่ใช่เพลงลูกกรุง และชีวิตคู่

ปีหนึ่ง – ถ่ายทอดประสบการณ์ก่อน และการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่งได้ดี การรักๆ เลิกๆ ที่แม้ใครอาจไม่เคยเจอ แต่คนเรียนมหาวิทยาลัยหรือระดับอุดมศึกษาย่อมเคยผ่านตาเรื่องราวทำนองนี้มาบ้าง และสะท้อนความแปลกแยกในการเปลี่ยนแปลงของผู้เล่าอีกด้วย

และอาจสรุปจากรวมเรื่องสั้นชุดนี้ทั้งหมดได้ว่าสิ่งที่เกาะเกี่ยวเรื่องราวที่ต่างออกไปให้กลมกลืนนั้นไม่ใช่แค่เพียงเรื่องรัก หรือวรรณศิลป์ของผู้เขียน แต่เป็น “ความทรงจำ” ที่สอดแทรกในทุกเรื่อง “ความทรงจำ” ในที่นี้ปรากฎในการหวนรำลึกอดีต รวมถึงบทกวี การจดบันทึก บทเพลงสากล เพลงลูกกรุง ซึ่งเป็นตัวผลักดันให้ตัวละครในเรื่องเลือกที่จะกลับมาจดบันทึกมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าหล่อเลี้ยงชีวิตตน ไปจนถึงกระทำบางอย่างเพื่อก้าวเดินต่อไป

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

Alternative Writers, สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม, Book Review, Fiction Extended

ป้ายกำกับ

, , , , , , , , ,