Maya Angelou: “When Great Trees Fall”


 

“เมื่อไม้ใหญ่ล้ม
หินผาห่างไกลยังสั่นสะท้าน
ราชสีห์หมอบคลาน
ในพงหญ้าสูง
แม้แต่คชสาร
ยังหลบลี้หนีภัย

เมื่อไม้ใหญ่ล้ม
ในพนา
อณูชีวิตต่างหดตัวเงียบ
ความรู้สึก
ด้านชายิ่งกว่ากลัว

เมื่อวิญญาณใหญ่ตายจากไป
อากาศรอบตัวเรา
เบาหวิว คับข้อง ไร้ชีวา
ลมหายใจถี่กระชั้น
สายตาพร่าเลือน
เห็นเพียงนิมิต
ที่แจ่มชัดอย่างเจ็บปวด
ความทรงจำผุดบังเกิดอย่างฉับพลัน
ใคร่ครวญ
อับจนซึ่งถ้อยคำไพเราะ
ที่ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย
การเดินทางตามสัญญา
ที่ยังไม่เกิดขึ้น

เมื่อวิญญาณใหญ่ตายจากไป
ความจริงที่ผูกมัดกับเขา
ก็จากเราไปเช่นกัน
วิญญาณของเรา
ซึ่งพึ่งพิง
การหล่อเลี้ยงของเขา
บัดนี้ห่อเหี่ยว โรยรา
ความคิดที่บังเกิด
และเจิดจ้าไปตาม
รัศมีของเขา
จางหายไป
ถ้าไม่วิปลาส
เราคงเหลือเพียงความเขลาที่ยากจะบ่งบอก
อยู่ในถ้ำมืดมิด เย็นชา

และเมื่อวิญญาณใหญ่ตายจากไป
หลังจากช่วงหนึ่ง สันติจักเบ่งบาน
อย่างช้า ๆ และมักจะ
ไม่ธรรมดา ห้วงอากาศเต็มไปด้วย
กระแสไฟฟ้าไหวกระเพื่อม
อย่างอ่อนโยน
ความรู้สึกเริ่มกลับคืนมา จักไม่
เหมือนเดิม แว่วเสียงยินว่า
เขายังคงอยู่ เขายังคงอยู่
เราเป็นได้ เป็นได้และเป็นได้
ดีขึ้น เพราะเขายังอยู่”

“When Great Trees Fall”
Maya Angelou (1928-2014)

แปลโดย พิภพ