ยูโทเปียชำรุด


โดย Varacha Pansang 
เคยเขียนถึงเล่มนี้ไปแล้ว ว่ามันก้าวข้ามขนบวิธีเล่าแบบเดิมๆ ไปจนหมดสิ้น
ผมชอบมากๆ ถึงมากที่สุด ซึ่งแปลกมาก เพราะโดยปรกติแล้ว ผมไม่ชอบเรื่องสั้นที่ไม่มีพล็อต
ไม่ชอบเรื่องสั้นที่เล่นกับบรรยากาศกับรายละเอียด แต่เล่มนี้แม่งต่างไปโดยสิ้นเชิง
อย่างหนึ่งที่ผมชอบคือความเป็นธรรมชาติในงานเขียนของ วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา แม้ภาษาจะสวยงามขนาดไหน แต่ผมกลับไม่รู้สึกว่าเขาประดิษฐ์มันขึ้นมาเลย หรือหากประดิษฐ์จริง วิวัฒน์ ก็สามารถสร้างมันให้ออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติมาก เหมือนเขาอยู่ในนั้น เป็นส่วนหนึ่งของมัน…งานเล่มนี้เล่นกับอารมณ์และความรู้สึกของผู้อ่านอย่างแท้จริง ใครอ่านรวดเดียวจบได้นี่ผมถือว่าหัวใจคุณแกร่งมากเลยนะ…

ท้ายสุดและสุดท้าย มีใครบางคนเคยกล่าวกับผมว่า อยากจะกัดมือของ วิวัฒน์ ให้ขาด..เพราะเขาเขียนหนังสือได้ดีเกินไป.