อีกวันแสนสุขในปี 2527 วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา : 9.99989

ขอกล่าวอีกครั้งว่า คุณความดีของวิวัฒน์ เลิศฯ คือ ทำให้เราเขียนหนังสือแนวที่เราอยากเขียนได้สบายใจ เพราะแนวที่เราอยากอ่าน อยากให้มีปรากฎในโลก แต่ไม่อยากเขียนเอง มีคนเขียนแล้ว และเขียนได้ดีแบบที่เราไม่มีปัญญาไปถึงด้วย เราเลยสนุกกับการเขียนเรื่องสั้นประเภทมีพลอตแข็งแรง อ่านง่าย อ่านสนุกแม้ไม่ต้องสนใจห่ะอะไรกับสารที่เราใส่ไว้ก็ได้

เราชอบอะไรในเล่มนี้ นอกจากชะตากรรมของบรรดาผู้คนในเรื่องที่วนเวียนอยู่กับช่วงเวลาระยะสุดท้ายของรัฐบาลอีโง่ (ใช้คำตามท้องเรื่อง) ไปจนถึงช่วงต้นแห่งรัฐประหาร เราชอบความชำรุดของตัวละครในเรื่อง ตัวละครบางอย่างแม่งเหมือนเราเลย จนเราอยากหลั่งน้ำตาออกมา วิวัฒน์รู้จักคนอย่างเรา เขาเขียนเรื่องให้คนอย่างเรานี่แหละอ่าน

แต่เหนืออื่นใด เราชอบความเลื่อนเปื้อนของความจริงในเรื่อง เราชอบเรื่องแต่ละบทที่ต่อกันไม่สนิทดี เราจะคิดว่า แม่งเรื่องของคนชุดเดียวกันนี่หว่า แต่จริงๆแม่งอาจจะไม่ใช่ก็ได้ เพราะข้อเท็จจริงที่ผิดกันขัดกันของแต่ละบท เช่น ใครกันแน่ที่เลือกตู้เย็นอัปลักษณ์สีเขียว แม่งอาจจะเป็นคนละคนกัน พี่ชายผู้ไปเรียนเมืองนอก (ที่ไม่บอกว่าเมืองอะไร) กับเกย์ต้านรัฐประหารที่กลับจากออสเตรเลียที่มีแม่เข้มงวด – แม่งคนละกันกันก็ได้อีดอก ! เกย์นักเรียนนอกต้านรัฐประหารไม่ได้มีคนเดียวสักหน่อย หรือเมียตำรวจชาวใต้วัยทองที่เป็น กปปส. มึงคิดว่าได้คนเดียวหรือ? รวมทั้งมันจะมีคนหน้าเหมือนณัติวุฒิ ไสยเกื้อ ที่มีเมียน้อยเป็นเซลขายเครื่องไฟฟ้า-สาบานได้นะว่าจะไม่มี

แต่แม่งนะ ก็เป็นไปได้ว่ามันอาจจะเป็นคนเดียวกันนั่นแหละ และเรื่องทั้งหมดมันเป็นภาพๆเดียวกัน แต่เพราะความเลื่อนเปื้อนของการจดจำ ความหลุดไหลของการเล่าต่อ การไม่บอกให้หมด เพราะ “…ประวัติศาสตร์ส่วนบุคคลของคุณเต็มไปด้วยร่องรอยการขูดลบขีดฆ่า ครั้งแล้วครั้งเล่า สรรพสิ่งเกิดขึ้น คุณจดจำและพยายามจดจำใหม่ การจดจำทับซ้ำลงบนรอยเดิม จนเห็นชัดเจนว่ามันถูกลบเขียนใหม่ แต่ไม่อาจอ่านได้อีกแล้วว่ามันเขียนว่าอะไร…”

เมย์ กริสสุดา ที่เป็นนักศึกษาวัยใสในชุดนักศึกษารัดรูปเมื่อปี 2554 รอยยิ้มไร้เดียงสาของเธอบนเวทีกิจกรรม เป็นคนเดียวกันกับเมย์คนที่แม่งจ้างชายชุดดำไปสอยพลเอกร่มเหล้าด้วยกระสุนอาร์พีจี เมื่อพฤษภาคม 2553 นี่คือประวัติศาสตร์ที่เขาขูดลบและเขียนใหม่ เฮ้ยมันไม่ต่อกันนะ – ช่างแม่งสิ


“…พวกเขาลบประวัติศาสตร์แล้วเขียนใหม่กันทุกวัน พอมันใช้เวลานานพอ เขียนได้อย่างแนบเนียนพอ หรืออาจจะเขียนขึ้นใหม่อย่างโง่ๆ ก็ได้ แต่ขอให้เวลายาวนานพอหรือพูดซ้ำมากพอ มันจะเข้าแทนที่ประวัติศาสตร์เดิม ความจริงนั้นถูกลยทิ้งได้ง่ายดายและไม่จีรัง มันเกิดขึ้นเพื่อจะเป็นความลวงโดยตัวของมันเองเพราะเมื่อมันสิ้นสุดลง ความจริงก็ออกเดินทางไปไปเสียแล้ว…” – ข้อความจากปกหลัง

สั่งซื้อหนังสือ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

Alternative Writers, บทความ, สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม, Book Review, Drama, Fiction Extended, Mystery, Shakespare Book Shop, Suspense

ป้ายกำกับ

, , , , , , , , , , , , ,