หนอนป้าอ้อม “อ่าน” ยูโทเปียชำรุด


ยูโทเปียชำรุด
———–

โดย หนอนป้าอ้อม

ตั้งแต่จำความได้ว่าเกิดมาเป็นหนอน
‘ยูโทเปียชำรุด’
รวมเรื่องสั้นของ วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา
คือหนังสือที่หนอนป้าอ้อมใช้เวลาอ่านนานที่สุด
แต่ไม่ย่อท้อ เพียรพยายามอ่านไปเรื่อย ๆ วันละครึ่งเรื่องบ้าง เต็มเรื่องบ้าง
อ่านเรื่องหนึ่งก็ต้องพักไป 3-10 วัน
กว่าจะกระดืบจนครบจบเล่ม แทบขาดใจตาย
ระหว่างนั้น ร้องอุทานในใจไปตลอดว่า
อะไรวะเนี่ย ?
อะไรของมัน เอ๊ย… ของเค้าวะเนี่ย ?

บางแวบก็คิดว่า ทำไมมันมีแต่เรื่องปะติดปะต่อ ของคนบิด ๆ เบี้ยว ๆ ขาด ๆ เกิน ๆ ทั้งเล่มเลยอ้ะ
พลันนึกขึ้นได้ว่า
สมัยเด็ก เราก็เคยสงสัยแบบนี้กับตัวละครในนิยายกำลังภายใน
ว่าใครมันจะเก่งกาจปานนี้, สวยหยาดเยิ้มปานนี้, เสียสละทุ่มเทปานนี้
แล้วตอบตัวเองได้ว่า
ก็ถ้ามันไม่ฉูดฉาดปานนี้ มันจะมีหน้ามาเป็นลี้คิมฮวงเรอะ ?

ฉะนั้น เมื่อว่ากันด้วยยูโทเปียชำรุด จึงย่อมมโหระทึกไปด้วยมนุษย์พิลึก
กับการเล่ากึกกือเป็นธรรมดา
แต่เรื่องกระบวนภาษานี่ ชั้นเซียนค่ะ

หลังอ่านจบ ความคิดยุ่งเหยิงโยงใยไปเรื่อย
นึกถึงวรรณกรรมชวนฝันวันสวยในดวงใจทั้งหลาย
ดูไปแล้วก็เหมือนยูโทเปีย
ดินแดนแห่งความใฝ่ฝันแสนงามของมนุษย์
กำลังชมนกชมลาเพลิน ๆ
จู่ ๆ ยูโทเปียชำรุด ก็ออกมาประจานว่า
…ฝันไปเถอะ
ยูโทเปียชวนฝันทุกเล่มนั้น ชำรุดทั้งหมด
เพราะเราเกิดมาเป็นมนุษย์
ยังไงซะมันก็ต้องชำรุด สำหรับมนุษย์อย่างเรา ๆ
ป้าก็เงิบซีคะ ท่ามันจริงซะด้วย

ของเค้าโหดขนาดนี้
จะชวนอ่านก็เกรงใจ
บอกได้แค่ว่า เกิดมาเป็นหนอนทั้งที นี่เป็นหนังสือลำดับต้น ๆ
ที่ป้าอ้อมคงเสียใจ ถ้าไม่ได้อ่าน