มานัส ตู้แก้ว: หลังจากรัตติกาลผ่านไป


โดย มานัส ตู้แก้ว

อ่านจบแล้ว หลังจากที่รู้สึกว่าคุณเธอบนปกลอบมองเรา 2-3 ครั้ง

เหมือนเดิมด้วยประสบการณ์การอ่านอันน้อยนิด อ่านแล้วทำให้นึกถึงครูสังคม รุ่งเรือง ครูสมัยประถมที่ตั้งชื่อรุ่นเราว่าพฤษภาทมิฬ เราในปี2535 ตอนนั้นเรารู้สึกเกลียดสุจินดา ที่กดขี่ ข่มเหง รังแก ม็อบมือถือและลุงจำลอง เราจำปี 2534 ไม่ค่อยได้แล้วในการทำรัฐประหารครั้งต่อมา และต่อมา

ทำไมเราไม่รังเกียจพวกเขาเหล่านั้น เราถูกฝังชิปหรือเปล่า หรือเราเลือกที่จะปิดตาไว้หนึ่งข้าง เพื่อที่จะมองไม่ได้ถนัดถนี่ (เขียนถูกหรือเปล่าไม่รู้) มีหลายจุดให้ฉุกคิด มีหลายประโยคที่ชอบ เราชอบนายกฯ คนปัจจุบัน (ประยุทธ จันทร์โอชา) แต่เราไม่เห็นด้วยที่แกเป็นนายกฯ

เมื่อเช้าเราโพสต์ถึงประยุทธ์ เรื่องที่พูดไม่คิด แสดงความเห็นที่ทำให้เรานึกถึงยิ่งลักษณ์ ยอดกดไลค์นิดเดียว รวมถึงผู้หญิงที่เราหลงรักในเฟซก็ไม่มากดไลค์ให้เพราะเธอเลือกที่จะหลับตาหรือมองไม่เห็นโพสต์เราไม่อาจรู้ได้ เราชอบประโยคที่สามีเธอเขียนว่า “คนในประเทศนี้ทุกคนก็ไม่ได้รู้สึกว่าต้องรู้ความจริงอะไรมากไปกว่าใช้ชีวิตไปวันๆ”

เรารู้ว่ามนุษย์ควรมีความเท่าเทียม แต่เพราะความเท่าเทียมของมนุษย์ไม่เคยมีอยู่จริง ไม่ว่าจะในปี 2535 ในปี 2619 ในปี 2557 หรือเราตายไป 732 ปี มันก็จะไม่มีอยู่จริง เราอยากฟาดปากกับพรานปลามือฉมังสักครั้ง เราอยากให้กำปั้นลุ่นๆของเราได้ดื่มเลือดของพรานปลา สิ่งที่ได้ในวันนี้คือที่ผ่านมาทั้งตัวเรา คนอื่นๆ รวมถึงฝ่ายตรงข้ามความคิด เราเลือกที่จะปิดตาหนึ่งข้างกันหรือเปล่า

ถ้าเราอ่านแล้วไม่เข้าใจก็ต้องขออภัย เพราะเราเขลาเบาปัญญามาตั้งแต่ที่คิดว่าคนๆ เดียวคิดประดิษฐ์อักษรได้ มาถึงตรงนี้ก็ต้องบอกว่าชอบเล่มนี้อีกเช่นกัน เอ…เราใช้สรรพนามผิดนะเนี่ย จริงๆ ต้องใช้ว่าผม

เดินเรื่องช้าไป รายละเอียดถูกมองข้าม สวัสดี