อุทิศ เหมะมูล: จากรัตติกาลสู่รุ่งอรุณ


“เดินเรื่องกระชับไว อำพรางรายละเอียดบางอย่างและจงใจให้มองข้าม”
รัตติกาลของพรุ่งนี้ โดยนิวัต พุทธประสาท เด่นที่บรรยากาศ การพยายามซ่อนพราง และแสดงให้เห็นหนทางและวิธีของความจำและการลืม จังหวะล่องเรื่อยในตอนแรกๆ และเร่งกระตุกขลุกขลักในช่วงท้าย แล้วผ่อนแผ่อารมณ์อีกครั้งในตอนจบ โครงสร้างเรื่องมีส่วนของจังหวะดนตรีเข้าช่วยสานสร้าง (แจ๊ซและริธึ่มแอนด์บลูส์) ทำให้เกิดทำนองและจังหวะแตกต่างอย่างตั้งใจในแต่ละบท คุมแบบแปลนเรื่องตั้งแต่เริ่มเขียน รัดกุม ตั้งอกตั้งใจ
อ่านด้วยความเพลิดเพลินใจ และก็จริงอย่างยิ่งที่ต้องอ่านคู่กับ ‘อีกวันแสนสุขในปี 2527’
สุขสายวันอาทิตย์