โดย Wolfgang W. Bodharamik อ่านจบแล้วสดๆ ร้อนๆ เป็นเล่มที่ 3 ของปี แล้วก็มีคำถาม คำชม และข้อเสนอแนะเล็กๆ น้อยๆ ผุดตามมา: สิ่งที่ชอบจริงๆ ในหนังสือเล่มนี้ก็คือ มันช่วยข้าพเจ้าจดจำประสบการณ์ ความรู้สึก และสิ่งต่างๆ ในช่วงเวลานี้ โดยที่ข้าพเจ้าไม่ต้องลงแรงจดจำเอง บางอย่างอยากจะจดจำไว้ แต่จำไปก็สร้างมลพิษทางใจให้ตัวเองเปล่าๆ แต่ต่อไปไม่ต้องละ สิ่งเหล่านั้นฝากหนังสือเล่มนี้ช่วยจำแทนแล้วกัน ถ้าอนาคตเกิดอยากระลึกถึงก็หยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่านซํ้า หลายๆ ประสบการณ์และความรู้สึกก็พร้อมจะ “ถะทั่งหลั่งล้น” เข้ามาเสมอ

อย่างไรก็ตาม พอคิดได้อย่างนี้แล้วมันก็ชวนให้คิดต่อเหมือนกันว่า แล้วถ้าเป็นคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่ข้าพเจ้าล่ะ อ่านแล้วจะรู้สึกเช่นเดียวกันไหม โดยเฉพาะคนที่อยู่ฝ่ายสนับสนุนรัฐประหาร? ในความรู้สึกหลังอ่านจบของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าย่อมอ่านเข้าข้างตัวเองว่า ผู้เขียนคงไม่ได้เชียร์รัฐประหารแน่ๆ เห็นได้จาก เวลาพูดถึงตัวละครที่ไปเข้าร่วมม๊อบ การเข้าร่วมนั้นๆ มันเป็นไปเพื่อเป้าหมายบางอย่างที่ไม่เกี่ยวกับม๊อบเลย เช่น ไปเพราะอยากเจอหน้าคนที่ชอบ ไปเพราะอยากจะหนีจากความโรยราของตัวเอง ฯลฯ แต่พอพูดถึงตัวละครที่ต้านรัฐประหาร ตัวละครนั้นกลับมองว่า “การต้านรัฐประหารเป็นเรื่องสามัญของการใช้เหตุผลพื้นฐาน” (หน้า 76) ตัวละครตัวนี้เลือกจะต่อต้านรัฐประหารไม่ใช่เพื่อเป้าหมายอื่น การต่อต้านเป็นสิ่งจำเป็น เป็นเหตุผลพื้นฐานอันมิอาจเลี่ยงได้ กระนั้นเขากลับต้องเผชิญชะตากรรม ถูกคุกคามจากเพื่อนรอบข้าง จุดนี้อาจมีนัยถึงจุดยืนทางการเมืองของผู้เขียน ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงสงสัยว่า ถ้าฝ่ายสนับสนุนรัฐประหาร หรือตัว “ท่านผู้นำ” เอง ได้อ่านหนังสือเล่มนี้เข้าจะรู้สึกอย่างไร? มันจะเก็บประสบการณ์ของพวกเขาได้ เหมือนที่สามารถเก็บประสบการณ์ของข้าพเจ้าไหม? ท้ายที่สุด ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าผู้เขียนตั้งใจหรือไม่ แต่การเล่าเรื่องด้วย “คุณ” ในหนังสือเล่มนี้ยังไม่ค่อยทรงพลังนัก มันยังไม่ชวนให้ข้าพเจ้าเข้าไปเป็นส่วนเดียวกับตัวละครได้มากพอ คำว่า “คุณ” ในหลายๆ ประโยค สามารถแทนด้วยคำว่า “เขา” ได้ง่ายดาย โดยความหมายไม่เพี้ยนไปจากเดิม สมมติว่า ถ้าผู้เขียนต้องการให้ข้าพเจ้าเข้าไปเป็นส่วนเดียวกับตัวละครมากกว่านี้ ข้าพเจ้าคิดว่า สิ่งที่ควรเพิ่มเติมเข้าไปคือการใช้ free indirect speech ซึ่งผู้เขียนเอามาใช้บ้างประปรายในบทที่ใช้สรรพนามบุรุษที่สามเป็นตัวเดินเรื่อง แต่แทบไม่ปรากฏเลยในการเล่าเรื่องด้วยบุรุษที่สอง แต่โดยรวมแล้ว ข้าพเจ้าชอบมัน และคงเก็บเข้าสต๊อกหนังสือเล่มที่ควรค่าแก่การอ่านซํ้า และจะติดตามผลงานต่อไปครับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

Alternative Writers, สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม, Beauty is a Rare Thing, Book Review, Fiction Extended

ป้ายกำกับ

, , , , , , , , , , ,