Review: สิ้นสุรีย์ & จักรวาลของการมอดไหม้


โดย Koetsak Sirisomphotvanich

สิ้นสุรีย์ & จักรวาลของการมอดไหม้ (วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา/ เม่นวรรณกรรม/ 2015) – 5/5

ณ ขณะที่เขียนอยู่นี้ บางเรื่องสั้นในหนังสือทั้งสองมันได้สูญหายไปจากความทรงจำของเราไปแล้วและมีบ้างที่มันสุญหายไปในทันทีเมื่อผ่านบรรทัดผ่านหน้าที่พลิกเปลี่ยน ตอนแรกเราว่าจะเขียนถึงแต่ละเรื่องของมัน แต่ในที่สุดก็พบว่าไม่ดีกว่าเพราะเราไม่ได้ต้องการอยากรู้ว่าแต่ละเรื่องมันดีงามหรือเลวร้ายแค่ไหน อย่างไร แต่เราอยากรู้มากกว่าว่าแต่ละตัวอักษร การร้อยมันออกมาเป็นแต่ละย่อหน้า รวมมาเป็นแต่ละเรื่องมันส่งผลอย่างไรกับตัวเรา มันทิ้งอะไรไว้กับตัวเรามากกว่า ซึ่งก็พบว่า แม่ง! เขียนยากกว่าอีก

จะว่าไปมันก็คงจะคล้ายๆกับตัวละครในหนังสือนั้นแหละ ตัวละครที่มันอธิบายตัวมันเองไม่ได้ ต้องมีบุคคลที่สามคอยช่วยอธิบาย หรือไม่ก็คือตัวละครที่มีเรื่องราวในหัวเต็มไปหมดแต่กลับสอบตกใจการเผยมันออกมา ตัวละครที่มันป่วยไข้ต่อมนุษย์ด้วยกัน ต่อสังคมที่อยู่ ต่อโลกใบใหญ่ในจักรวาลดาวอังคาร

การยื้อยึดต่อความจริงที่เจ็บปวด ความเชื่อเดิมโดนท้าทาย สิ่งที่เชื่อว่าดีงามงดกลับมืดหม่น ความทรงจำคือเครื่องโบ้ยและสาปแช่ง ความหวังที่ไม่เคยได้เกิดขึ้น สิ่งเหล่านี้ถูกโอบกอดไว้ด้วยความงดงาม ความงามอีกด้านที่เราอาจไม่เคยมองเห็น เหมือนรอยร้าวที่วิ่งวุ่นเต็มแจกันทรงงามแล้วถูกคลุมด้วยผ้าขาวเปื้อนฝุ่นในห้องมืด แล้วบรรดาตัวหนังสือเหล่านี้ก็กระชากผ้าออกมาเพื่อเผยรูปของแจกันร้าวต้องแสงอาทิตย์สะท้อนผงฝุ่น

เขียนมาถึงบรรทัดนี้ก็รู้ตัวดีว่ามันคือการเขียนถึงหนังสือที่มันไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย อะไรก็ไม่รู้มั่วไปหมด แต่เชื่อเราเถอะ พออ่านจบแต่ละตอนสมองมันจะว่างเปล้าเคว้งคว้าง บทจะเขียนด้วยใจๆมันก็หล่นหายไปไหนก็ไม่รู้ ฟังดูแย่เนอะ แต่นี่แหละคืออาการที่เราหลงรัก ใช่ มันเจ็บปวด แต่เราก็อยากเก็บอยากจดจำมันไว้ ระลึกถึงมันไว้ จนบางครั้งก็รู้สึกว่ามันคุ้นๆเหมือนเคยเจอมาแฮะ หรือบางอารมณ์ก็เรียกร้องไขว้คว้ามันซะอย่างนั้น

ไม่อยากให้เชื่อ แต่อยากให้ลอง

ปล. นี่คือหนังสือแพ็คคู่ที่มาพร้อมกับอีกหนึ่งเรื่องสั้นในกระดาษหุ้มสุดเก๋ของหนังเขียนเปี่ยมเอกลักษณ์พร้อมลายเซ็นชัดเจนเจ้าของเดียวกับ “ยูโธเปียชำรุด” หนังสือที่ระเบิดภาวะภายในของมนุษย์ให้แตกกระจุย ดึงหัวใจให้หล่นลงไปที่ตาตุ่ม หนึ่งในหนังสือที่ชอบมากที่สุดของเรา

sankosak