5 สิ่งเกี่ยวกับสิเหร่ โลกแห่งดนตรีของเขาที่นักอ่านอาจจะยังไม่รู้


1. ‘สิเหร่’ เป็นนามปากกาของจิรภัทร อังศุมาลี เกิดที่จังหวัดภูเก็ต นามปากกา ‘สิเหร่’ ได้มาจากชื่อเกาะเล็กๆ เกาะหนึ่งที่ติดกับเกาะภูเก็ต ญาติมีที่ดินอยู่ริมทะเลเป็นสวนยาง ตอนเด็กๆ เคยสร้างกระต๊อบอยู่บนเนินผา เหมือนนิยายเรื่องโลกียชนของ จอห์น สไตน์เบ็ค แล้วที่นั่นได้กลายเป็นฉากในวรรณกรรมเยาวชนของเขา

2. ‘สิเหร่’ เป็น ฮิปปี้กลุ่มแรกๆ ในเมืองภูเก็ต เขาไว้ผมยาว หนวดเครารุงรัง ชอบแต่งชุดดำ คนจีนในภูเก็ตช่วงเวลานั้นเป็นสังคมอนุรักษ์นิยม ยึดถือธรรมเนียมเก่าอยู่มาก เวลาเดินเที่ยวในเมือง จึงถูกมองด้วยแววตาเหยียดหยาม ด้วยท่วงท่ากวนอารมณ์ มีคนมักเอาเรื่องของเขาไปฟ้องกับแม่ที่รับราชการ แต่แม่ก็ตอบกลับไปว่า “ให้ไปบอกว่าเขาเองสิ ฉันไม่เกี่ยว” คำตอบของแม่ทำให้สิเหร่ยิ่งกวนหนักขึ้นไปอีก

3. บางคนอาจไม่ทราบว่าสิเหร่เป็นนักเดินทาง เขาออกท่องเที่ยวอย่างยาวนานตั้งแต่โตรอนโต ควิเบก มอนทรีออล เซ็นจอห์น ไต่ไปตามเทือกเขาแอปปาเรเชี่ยน จากนั้นบินมาปารีส หาเงินด้วยการวาดภาพเหมือนหน้าพิพิธภัณฑ์จอร์จ ปอมปิดู เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับเดินทางต่อไปตามเมืองต่างๆ ของยุโรป จุดเปลี่ยนของการเดินทางมาถึงเมื่อเขาอยู่ในร้านกาแฟในสถานนีรถไฟแฟรงเฟิร์ต ความเหงาจับจิตจนน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวตอนเขียนจดหมาย ตอนนั้นเขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่นักเดินทางที่แท้จริง เขากลับมาปารีสเฝ้ามองพระอาทิตย์กำลังตก นั่นทำให้เขาตัดสินใจกลับกรุงเทพฯ แต่นั่นยังไม่ทำให้เขาหยุดเดินทางแสวงหา อีกหลายปีต่อมาเขาได้รับคำเชิญชวนจากบริษัทท่องเที่ยวให้เดินทางไปตามเส้นทางรถไฟสายทรานไซบีเรีย ช่วงปลายปี 1986 เส้นทางเริ่มจากมอสโค ไปจบที่อีร์คูส เมืองที่มีทะเลสาบไบคาน จากนั้นขึ้นรถไฟแยกจากเส้นทรานไซบีเรียเข้ามองโกลเลีย แล้วไปจบที่ปักกิ่ง ก่อนจะนั่งรถไฟต่อไปยังกวางโจว แล้วสิ้นสุดที่ฮ่องกง

4.หนังเรื่อง Easy Rider ทำให้ สิเหร่ ขับมอร์เตอร์ไซด์คนเดียวท่องจากภูเก็ตไปเบตง เหตุเพราะหนังที่สร้างขึ้นในปี 1965 ถูกห้ามฉายในเมืองไทย แต่เขากลับไปได้ดูที่โรงหนังที่ปารีสในอีกสิบปีต่อมาจนกลายเป็นแรงบันดาลใจดังที่กล่าว จนกลายมาเป็นวีรกรรมที่คงไม่กิดขึ้นบ่อยๆ

5.ก่อนที่หนังสือ “ผีเพลง” ของ ‘สิเหร่’ จะกลายเป็นคัมภีร์นำทางดนตรีสำหรับหนุ่มสาวในยุคที่ยังไม่มีเอ็มทีวี อินเตอร์เน็ต รวมถึงโซเชียลเน็ตเวิร์คดังปัจจุบัน เขาเคยเขียนบทความเกี่ยวกับเพลงลูกทุ่งลงในหนังสือประชาธิปไตย ที่มีเสถียร จันทิมาทรเป็นบรรณาธิการบันเทิงเป็นผู้ชักชวนให้เขามาเขียน เป็นเพราะเขารู้เรื่องดนตรีจึงรับหน้าที่นี้ไป ส่วน “ผีเพลง” ได้กลายเป็นไกด์นำทางให้กับผู้ชื่นชอบดนตรีสากลมาจนถึงทุกวันนี้ นอกจากบทเพลงร็อคแล้ว สิเหร่หันมาสนใจดนตรีแจ๊ซ ดนตรีคลาสสิก เขามีหนังสือเกี่ยวกับดนตรีแจ๊ซออกมาจำนวนมาก และเล่มล่าสุดคือ Jazz Murakami หนังสือที่รวบรวมเพลงแจ๊ซที่ปรากฏในงานเขียนของมูราคามิเกือบทุกเล่ม

สั่งซื้อหนังสือ