ที่ร้าน BeerBicycle ไม่มีเมนูเบียร์ เขาจะถามเราว่าชอบอะไรแบบไหน แล้วคิดว่าเขาจะเสิร์ฟเบียร์ให้เราด้วยเบียร์อะไร ซึ่งเราสามคนได้รับเบียร์ที่แตกต่างกัน


เซเว่นฯ ไต้หวันไม่ต่างจากเมืองไทยมากนัก ด้านหน้าบางแห่งมีที่ให้นั่ง หนุ่มสาวที่เลิกงานกะดึกก็มารวมตัวกันยืนคุย สูบบุหรี่ ดื่มเครื่องดื่ม หรือกินอาหาร แต่เท่าที่สำรวจดูสินค้าจะมีคุณภาพมากกว่า อาหารแบบฟาสฟู้ดก็ดูดีกว่า


หากคุณมองหาหนังสือเขียนโดยนักเขียนสาวบนแผงหนังสือวัยรุ่น คุณอาจจะค้นหาไม่ยาก แต่ถ้าคุณจะหานักเขียนสาวในสายวรรณกรรม ชื่อแรกๆ ที่เรานึกถึงคงไม่มีใครนอกจาก อุรุดา โควินท์ เธอเขียนหนังสือมาอย่างยาวนาน มีผลงานสม่ำเสมอ บ้างก้ว่าเธอไปได้ทั้งสายโรแมนติก และยังมาได้ในทางวรรณกรรม นี่เป็นบทสัมภาษณ์ล่าสุดของเธอที่เม่นวรรณกรรม และเพจ Facebook เม่นวรรณกรรมยินดีนำเสนอ


นับจากเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 จนถึงเวลาในปัจจุบันที่เรากำลังหายใจเอาความขัดแย้งระหว่างทุนเก่ากับทุนใหม่ ระหว่างเมืองกับชนบท ระหว่างไพร่กับอำมาตย์ ระหว่าง “เทวดา” กับ “องค์อินทร์” (คำของ “ลาว คำหอม”ในเรื่องสั้น สวรรยา : ขวัญใจ 2505) และหรือเลือกข้างกันไปแล้วแต่ “เฉดสี” ตามมายาคติต่างๆของตน สิ่งที่ปรากฏในเรื่องสั้นไทยปัจจุบัน ผมคิดว่าเราได้ผ่านพ้นยุค “ถวิลหาอดีต” ที่เรียกว่า goodie หรือ good old day มาไกลแล้ว


นี่เป็นตอนสุดท้ายของ Dystopian Fiction เป็นสคริปต์ที่ผมทำขึ้นเพื่อบรรยายในห้องเรียน Creative Writing: Writing Dystopia ซึ่งโครงการนี้ดำเนินงานมาแล้วด้วยกันสี่ปี โดยมีคุณปราบดา หยุ่น เป็นหัวหน้าโครงการ เนื่องจากเนื้อหามีความยาวถึงสิบหน้า ผมจึงตัดต่อตอนออกเป็นสามตอน และในตอนสุดท้ายจะทิ้งลิงค์สำหรับไฟล์ดาวน์โหลด PDF ให้ไว้ด้วย


มาถึงตอนที่สองแล้วนะครับสำหรับ Dystopian Fiction เป็นสคริปต์ที่ผมทำขึ้นเพื่อบรรยายในห้องเรียน Creative Writing: Writing Dystopia ซึ่งโครงการนี้ดำเนินงานมาแล้วด้วยกันสี่ปี โดยมีคุณปราบดา หยุ่น เป็นหัวหน้าโครงการ เนื่องจากเนื้อหามีความยาวถึงสิบหน้า ผมจึงตัดต่อตอนออกเป็นสามตอน และในตอนสุดท้ายจะทิ้งลิงค์สำหรับไฟล์ดาวน์โหลด PDF ให้ไว้ด้วย


Dystopian Fiction เป็นสคริปต์ที่ผมทำขึ้นเพื่อบรรยายในห้องเรียน Creative Writing: Writing Dystopia ซึ่งโครงการนี้ดำเนินงานมาแล้วด้วยกันสี่ปี โดยมีคุณปราบดา หยุ่น เป็นหัวหน้าโครงการ เนื่องจากเนื้อหามีความยาวถึงสิบหน้า ผมจึงตัดต่อตอนออกเป็นสามตอน และในตอนสุดท้ายจะทิ้งลิงค์สำหรับไฟล์ดาวน์โหลด PDF ให้ไว้ด้วย ยังไงติดตามอ่านกันนะครับ


วิเวียน ไมเยอร์ มีอาชีพแม่บ้านเลี้ยงเด็ก เธอเป็นคนธรรมดา ไม่ใช่ศิลปิน ไม่ใช่นักศึกษาศิลปะ ไม่เคยเรียนถ่ายภาพ ไม่เคยมีใครมองเห็นความสามารถอย่างอื่นของเธอ นอกจากการเป็นแม่นมคอยเลี้ยงดูเด็กๆ เธออาจจะเป็นคนแปลก ชอบเก็บตัวลึกลับ สวมเสื้อผ้าตัวใหญ่สวมหมวกปิดผม ไม่เคยเปิดเผยเรื่องส่วนตัว ใช้ชื่อปลอม เมื่อเธอตายไปหากฟิล์มถ่ายภาพจำนวน 30,000 กว่าภาพ (ส่วนหนึ่งที่เธอมี) ไม่ตกไปอยู่ในมือของ John Maloof นักสะสมของเก่า นักศึกษากำลังทำรายงาน กระโดดมาทำหนังสารคดีเรื่องนี้เพื่อตามหาวิเวียน ไมเยอร์ มันอาจจะไม่ได้มีความหมายมากไปกว่าฟิล์มถ่ายภาพของอดีตแม่บ้านเลี้ยงเด็กคนหนึ่ง


ผมตั้งใจจะทำสมุดภาพถ่ายมานานแล้ว แต่รู้ว่าลงทุนสูง และผลตอบแทนต่ำ แถมภาพที่คิดจะทำก็เป็นภาพทิวทัศน์ในแบบ dystopia ซึ่งมีลักษณะอย่างที่เห็น ผมถ่ายภาพทิวทัศน์เหล่านี้มาโดยตลอด มีทั้งฟิล์ม ดิจิตอล บางแห่งถ่ายมาหลายปี แล้วพื้นที่เหล่านั้นก็เปลี่ยนแปลงไปมาก จากพื้นที่ว่างเปล่ากลายมาเป็นตึก จากตึกทรุดโทรมเก่า กลายมาเป็นตึกทันสมัย กลายมาเป็นหมู่บ้าน ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นตลอดเวลา ซึ่งนั่นคือเป้าหมายของผม


ในประเทศที่กฎหมายอยู่เหนือศีลธรรม เราจึงอยู่ได้อย่างมั่นคง ขณะที่อารมณ์ความรู้สึกและศีลธรรมจะพุ่งปรี๊ดเพียงใดก็ไม่อาจจะละเมิดความถูกต้องในระบบได้ เพราะฉะนั้นแล้วเราจึงเห็นความยับย่อยของประเทศเราผ่านความยับย่อยของกฏหมาย เพราะเรายังคงเน้นอารมณ์ความรู้สึกมากกว่าอื่นใด


ผมได้มีโอกาสไปออกรายการ สยามสาระพา ที่เนชั่นทีวี ดำเนินรายการโดย คุณวรรณศิริ ศิริวรรณ โดยมีผู้ร่วมรายการอีกท่านหนึ่งคือ คุณจักรพันธุ์ ขวัญมงคล อดีต บรรณาธิการแฮมเบอร์เกอร์ และนักเขียนอิสระ


ผมเดินทางไปหนองฝ้าย จังหวัดกาญจนบุรีบ่อยครั้ง หนองฝ้ายเป็นตำบลเล็กๆ ตั้งอยู่บชายขอบติดกับจังหวัดสุพรรณบุรี เมื่อก่อนยังไม่มีทางราดยาง ปัจจุบันถนนหนทางเข้าถึงที่นี่ได้มาตรฐานถนนชนบท ในอดีตที่หนองฝ้ายยังไม่เกิดเมือง มีผู้บุกรุกจับจองที่ดิน จนกลายมาเป็นย่านร้านตลาดดังปัจจุบัน หลายสิบปีถัดมาความเจริญรุกไล่เข้าไปทัน จากเมืองเล็กๆ ที่เมื่อก่อนมีเพียงร้านขายส่งของชำของพ่อค้าไม่กี่เจ้า เวลานี้ 7-11 และ พีเจ มาเปิดบนพื้นที่ที่เคยได้ชื่อว่าไร้ความเจริญ