ความรักอยู่ในเพลงแสนเศร้า | เปลี่ยนปกรีวิว

รักของทารก

เป ลี่ ย น ป ก – รี วิ ว

เปลี่ยนปก Facebook Page

รักของทารกวิกลรูป

วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา

สำนักพิมพ์ เม่นวรรณกรรม พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม 2563

สำหรับฉัน ความรักมักอยู่ในเพลงแสนเศร้าสักเพลง ความรักไม่เคยถูกรู้สึกผ่านความสุข ความเศร้าความโดดเดี่ยวเท่านั้นที่ให้สัมผัสใกล้เคียง

มันกะพร่องกะแพร่ง วูบไหว และไม่เคยมั่นคง ชั่วคราวแล้วจากไป

เสียจนชาชิน ปวดแปลบ ฟูมฟาย หากยังรักยังโหยหาอยู่ร่ำไป คงเพราะชีวิตอาจมีอยู่แค่เพียงสองอย่าง รักหรือไม่รัก

ฉันมันคนบ้า ประสาทไม่ดี แปร่งประหลาด หากย้อนคิดถึงอดีตไม่ใช่เรื่องแปลกใดเลยที่จะไม่มีใครเข้าใจ สัมผัสความรักของฉันที่ใส่พานวางถวาย “คุณเศร้าเกินไป” “คุณโดดเดี่ยวเกินไป” อะไรอีกล่ะ เกินไป เกินไป เต็มไปด้วยความเกินไป

และพบว่าวันหนึ่งฉันตัวคนเดียวมากเกินไป

รักของทารกวิกลรูป

หลายต่อหลายครั้งฉันควานหาความรักในนิยายสักเรื่อง หรือรวมเรื่องสั้นสักเล่ม อ่านสะเปะสะปะไปเรื่อย

ฉันอ่าน รักของทารกวิกลรูป อ่านเรียบเรื่อย อ่านจนจบลงอย่างไม่ทันตั้งตัว หากนับรวมเวลาที่อยู่กับมันอาจจะราว 4 – 5 ชั่วโมง ฉันคิดว่านั่นน่ะคือช่วงเวลาที่ฉันได้รับการปลอบประโลม

มันทำให้ฉันตระหนักถึงปัจจุบัน ถึงอดีตที่เลยผ่าน ถึงอนาคตที่ไม่มีวันมาถึง คิดๆ วนๆ เวียน คิดถึงกิจกรรมทางการเมืองที่ฉันไม่อาจก้าวเข้าไป—ไม่กล้าก้าวเข้าไป หลายเดือนก่อนใครต่อใครพูดถึงการ ‘ลงถนน’ ฉันแอบให้กำลังใจพวกเขาลึกๆ และเห็นภาพรางๆ ว่าฉันร่วมเดินไปบนถนนกับพวกเขา เหล่าสหายไร้หน้า มองเห็นร่างตัวเองจมกองเลือด แต่เมื่อมองเข้าไปใกล้ก็พบว่าไม่ใช่ฉันหรอก เป็นใครสักคนที่ร่วมลงถนน ด้วยความเชื่อว่าจะเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่างได้ ก่อนจะบอบช้ำกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันได้แต่สรรเสริญพวกเขาในใจ อย่างน้อยก็มีความกล้าหาญทำตามความเชื่อ ฉันมันของปลอม ทำเทียม วางท่าอย่างผู้ต่อต้าน ซึ่งครั้งหนึ่งฉันน่ะคือพวกฝั่งโน้น หากก็เป็นตัวประหลาดในฝั่งนั้น กระทั่งถูกผลักไสให้หลุดพ้นจากฝั่งมาก็ไม่อาจกลืนกลายเข้าเป็นเนื้อเดียวกับฝั่งนี้อีกอยู่ดี

มันทำให้ฉันคิดถึงความรักแต่หนก่อน การลักลอบได้เสียกับคนรักของคนอื่น คืนแล้วคืนเล่า คนรักของใครสักคนจะแวะมามอบไออุ่นของคำลวง ที่ฉันมักทึกทักไปว่านั่นน่ะความรัก ใช่ที่ไหนกัน

มันทำให้ฉันคิดถึงวงศ์วานว่านเครือ ญาติพี่น้องลูกจีนลำดับที่สี่ สมาชิกในหมู่ญาติที่แรกเริ่มเยอะแยะก่อนจะลดรูปลงเพียงครอบครัวตัวเอง พวกบ้านฉันมันแปลกแยกจากพวกเขาที่ใช้ชื่อสกุลเดียวกัน เปล่าหรอก พวกฉันไม่ได้แปลกแยก พวกฉันแค่จนน่ะ ไม่มีคนจนที่ไหนเข้าใจคนรวย มีแต่คนรวยนั่นล่ะที่เข้าอกเข้าใจคนจนเสียเหลือเกิน—เข้าใจแต่ให้เข้าพวกไม่ได้

รักของทารกวิกลรูป พาฉันท่องทะยานไป ล่องลอยไปในร่องรอยอดีต ซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ได้แต่อ่านแล้วพยักหน้าหงึกหงัก เข้าใจ เข้าใจดีเลยล่ะ ปริ่มๆ จะร้องไห้อยู่รอมร่อ มันมืดมน หม่นเศร้า ทว่างดงามเหลือเกิน มันเป็นยุคสมัยที่ถูกต้องสำหรับฉัน—ที่มองว่าความรักมักอยู่ในเพลงแสนเศร้าสักเพลง

ฉันจึงกลับมาคิดได้ว่า ฉันอาจได้พบเจอความรักเข้าอีกสักครั้ง

—จากสังคมแสนเศร้าทุกวันนี้ บ้านเมืองหลังการรัฐประหารซ้ำๆ ที่ไม่เคยล้าสมัย

——————————
#Book5 #PlianpokReadWithYou #PlianpokReview
#เปลี่ยนปกรีวิว #เม่นวรรณกรรม  

link ซื้อเล่มนี้

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *