ภาพลักษณ์ของ ไอแซค ไดนีเสน (นามปากกาของ คาเร็น บลิกเซ็น) ที่คุ้นเคยกันดีในบ้านเราก็คงหนีไม่พ้น Out of Africa งานบันทึกความทรงจำของเธอในแอฟริกา ที่กลายเป็นภาพยนตร์กึ่งชีวประวัติรางวัลออสการ์ แต่สำหรับเรื่องสั้นหรือนิยายขนาดสั้นของเธอที่มีลักษณะเฟื่องฝันเต็มไปด้วยสีสันทางจินตนาการ ห่างจากการเน้นความสมจริงกลับถูกละเลยไป

จริงไหมที่ใครมักพูดว่าคนอ่านหนังสือน้อยลง หรือไม่มีหนังสืออะไรจะอ่าน แล้วตกลงเราจะอ่านหนังสือเล่มไหนดี “ความน่าจะอ่าน” เป็นคำตอบ

เทศกาลหนังสือหนังสือครั้งนี้มี กว่า 30 สำนักพิมพ์ มาร่วมงาน ทั้งสำนักพิมพ์เล็ก กลางใหญ่ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นอินดี้ มี 15 วงดนตรี มี Book Club มีหนัง มีละครเวที และพบกับนักเขียน บรรณาธิการ ที่มาร่วมกิจกรรมมากมาย

การที่จะมีเมืองใดเป็นแบบยูโทเปียก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้ยากในทางปฏิบัติ เพราะยูโทเปียไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อให้กลายเป็นเมืองในฝัน แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เป็นภาพเพื่อการวิพากษ์เมืองที่เกิดขึ้น ยูโทเปียของมอร์จึงไม่ใช่ยูโทเปีย ทว่าเป็นบทวิพากษ์สังคมนั่นเอง

อุทิศ เหมะมูล ได้รับรางวัลซีไรต์จากผลงานเรื่อง “ลับแล แก่งคอย” ด้วยความโดดเด่นในการนำเสนอโครงเรื่องและเนื้อหาที่ดูเหมือนเป็นเพียงเรื่องเล่าธรรมดา จากตัวละครธรรมดา แต่นิยายของเขาทับซ้อนอยู่บนความคลุมเครือที่น่าค้นหา

ผู้เขียนไม่ได้เป็นแฟนของสตีเฟ่น คิง เลย โดยเฉพาะนิยายแนวสยองขวัญ หรือเรื่องผีของเขา ผู้เขียนแทบไม่เคยอ่านเลย แต่มีหนังบางเรื่องที่ดัดแปลงไปเป็นหนังก็ได้ดูอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่แฟนหนังบทดัดแปลงจากนิยายอยู่ดี

ความเด่นของนวนิยายเรื่องนี้ที่ไม่ได้นำเสนอเพียงปัญหา แต่ยังชี้ให้เห็นการท้าทายต่อปัญหาของสังคมร่วมสมัยอีกด้วย

ซึ่งเป็นวันเกิดวันและเดือนเดียวกับ แลนซ์ อาร์มสตรอง นักแข่งจักรยานชาวอเมริกัน และ เกรทา การ์โบ นักแสดงชาวสวีเดน ในยุคหนังเงียบของฮอลลีวูด เป็นลูกสาวคนที่สี่ในครอบครัว มีพี่สาวสามคน ครอบครัวเป็นบ้านคนจีน อาศัยตึกแถว ประกอบอาชีพขายของ พ่อแม่จะกวดขันให้เรียนหนังสือตลอด

เริ่มเขียนหนังสือตั้งแต่ปี 1991 เรื่องสั้นเรื่องแรกของเขาได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือสยามรัฐ สัปดาห์วิจารณ์ ในปี 1992 จากนั้นเขาก็มีผลงานตามหน้านิตยสารชั้นนำของเมืองไทยอย่างต่อเนื่อง จนได้รับประดับช่อการะเกด จากเรื่องสั้นเรื่อง “ความเหลวใหล” ในปี 1996 (ช่อการะเกด เป็นนิตยสารเรื่องสั้นสำคัญของไทย)